Evde en çok söylenen cümle şuydu:
“Taş yerinde ağırdır kızım.”
Bunu söylerken kimse taşın yerinden memnun olup olmadığını sormazdı. Taş dediğin, yerini bilirdi. Yerini bilen taş, konuşmazdı. Gülmezdi. Gerekirse salonun tam ortasında durur, herkes onun etrafından dolaşırdı.
Zehra tam tersiydi.Gülüyordu. Hem de kahkahayla. Konuşurken sandalyeden düşecek kadar hareket ediyordu. Şarkı söylerken sesini ayarlamıyor, ayarı bozuyordu. Aile bu durumu ciddiye aldı.
Annesi “Biraz ağır ol,” dedi.
Babası “Kız kısmı cıva gibi olmaz” dedi.
Zehra ilk başta bu sözleri gülerek karşıladı. Ama sonra fark etti ki evde neşe tasarrufa tabiydi. O da çözüm buldu: Ağırlaşacaktı.Gülmeyi bıraktı.Gülümsemeyi kıstı.Kahkahayı tamamen kapattı.
Aile memnundu.
“Bak,” dedi annesi, “yerini buldu.”
Zehra ağırlaştıkça ağırlaştı. Önce espriler yere düştü, sonra omuzları çöktü, en sonunda yerçekimi devreye girdi. Oturduğu koltuk hafifçe içe göçtü. Ayağını koyduğu sehpa biraz eğildi. Babası ölçü aleti getirdi.
“Bir gariplik var,” dedi.“Bu kız normalden ağır.”
Annesi paniklemedi.
“Olması gereken bu” dedi.“Taş dediğin hafif olmaz.”
Bir süre sonra Zehra salonda sabit bir konuma geçti. Taşınması için iki kişi gerekiyordu. Misafir gelince yer değiştirilemiyordu; misafir, Zehra’ya göre yerleşiyordu.
“Ne kadar yerinde bir kız” dediler.
Zehra artık konuşmuyordu ama aile onun adına konuşuyordu zaten. Elektrikler gittiği bir akşam, Zehra’dan bir ses gelmedi. Normaldi. Ama bu sefer hiç gelmedi, annesi dokundu.
“Bir dakika…” dedi.“Bu… bazalt.”
Ambulans geldi. Doktor baktı, tarttı, bir taş kataloğu çıkardı.
“Granit mi?” diye sordu baba umutla.
“Hayır,” dedi doktor,“Daha oturaklı bir şey.”
Aile rahatladı.
Zehra’yı salona yerleştirdiler. Altına kaymasın diye keçe koydular. Üzerine dantel örttüler. Komşular geldi, baktı.
“Taş yerinde ağırdır,” dediler hayranlıkla.“Hiç oynamıyor.”
Zehra ilk kez gerçekten takdir edilmişti.
Belediye bir süre sonra kapıyı çaldı.
“Beyefendi,” dedi görevli,“Bu evde izinsiz sabit kültür var.”
Zehra’ya numara verdiler.
Zehra (Sabit Taş) – 1 adet
Aile gurur duydu.
Zehra konuşmuyordu.
Ama içinden gülüyordu.…
Bir söz üzerinden kadının toplumda ve aile de konumlandığı yeri ne kadar hiciv tarzında anlatmışsın. Hem gülümsedip hem içim sıkıştı Zehra için. Sözün hakkını vermek adına kendinden vazgeçişine. Kalemine sağlık.