Nice nice insanlar var etrafımızda. Haklılığın insanın isteyeceği bir kavram olduğu konusunda herkes ittifak eder. Hakkaniyetli hiç kimse kavga ettiği, savunduğu ve emek sarf ettiği konularda haksız olduğunu düşünmez. Fakat burada insanın iç dünyasında haklı çıkabilmek için ödediği bedellerin nasıl olduğunu etraflıca düşünmekte fayda var. Nasıl mı?
Etrafımızda hayat serüveninde kendisini “sürekli başarısız”, “sürekli şansız” olarak nitelendiren birçok insan var. Onlar, genellikle her giriştikleri işin başarısız sonuçlarını kendilerinin dışındaki unsurlara bağlarlar. Yani onların aldıkları başarısız sonuçların sebebi ya şansızlıktır ya kaderdir ya iyi niyettir ya da daha başka faktörlerdir. Bunun yanında içten içe bir haz da duyarlar. Bunun adı da düpedüz “mazoşizmdir. Bu insanlar, kendilerine veya çevresine “Yine başarısız oldum. Bak gördün mü ben ‘şanssızım’ demiştim.” demekten imtina etmezler. Ya da böylelerinden “Benim zaten kaderim yok, kadersizim. Başıma gelen yine bu.” cümlelerini duyarsınız. İşte bu başarısızlık gibi görünen sonucun diğer yüzünde haklı çıkmanın verdiği gizli bir haz duygusu vardır. Kişi kendisini öyle bir kodlamıştır ki henüz işe başlamadan aslında önüne çıkan her şeyi bir engel olarak görür. Kısacası mağlubiyet baştan kabul edilmiştir. Suç atılacak unsurlar zaten hazırda bekler.
Başarısızlık elbette kişinin başına gelebilecek bir durumdur. Hatta belki de gelmesi gereken bir durumdur. En nihayetinde denenmiş yolun denenmemesi gerektiğini öğrenmiştir insanoğlu. Ya da öğrenmelidir. Yaşanan hayat kişinin tercihlerinden ibaret olduğu gerçeğini gördüğü zaman insan, birçok şeyi başaracak durumdadır. Yeter ki iyi bir program, iyi bir plan, doğru yöntem ve sağlam silahlarla mücadeleye girişsin.
Farkında olmadan haklı çıkma hazzını yaşama uğruna başarısız olmayı kabullenen insanlardan uzak durun. Mazoşizmin bu boyutu insanın gücünü başka yerlerde harcamasıyla ilgilidir. Buna enerji mi dersiniz, yönelme mi dersiniz, ne derseniz deyin doğru zaman ve doğru yollara başvurmak en akıllıca tercih olacaktır.
