İçindeki kaosla yaşayan kadınlar, bedenlerinin gerçek değerini bilmedi, bilemedi.
Zehrini akıttığı organlarının bir gün ona ihanet edeceğini düşünmeden dimdik durdu, gücünü dışarı vurdu. Güldü kalabalık iç dünyasını ustalıkla sakladı. Bunu bir güç gibi taşıdı damarlarında. Atalarından miras kalan o “güçlü olma” dürtüsünün mecburiyetiyle yaşadı hayatını…
Öğrendiği şey, nesiller boyu ruhunda sancılara dönüşmüş bir emekti. Kendinden ödün verecek kadar sardı o gücü. Çünkü o mirası alan bir kadındı. Üzerine serilmiş tozlu yorganı defalarca, bıkmadan usanmadan silkeledi. Tozları ciğerlerinde hissetti.
Raflarına reçeller dizdi. Masasına çiçekler koydu. Sırtında evlatlarını, eşini, bazen anne babasını bazen kardeşlerini bazen de onu asla takdir etmeyecek yakınlarını taşıdı. Dünyanın yükünü aldı omuzlarına. Yüklerinden bir gün olsun yorulmadı; çünkü o bir kadındı. Ona bahşedilmiş özgün karakterini yansıttı hayatlara.
Aslında o güç, bir lütuf değildi; bir emir, bir şart, bir hayatta kalma sözleşmesiydi. Atalarından miras kalan şey dimdik duruş değil, dimdik durmak zorunda olmuş olmaktı. “Dayan”, “güçlü ol”, “ağlama”, “kırılma”… Bu kelimeler sevgiyle değil, mecburiyetle ilmek ilmek nakışlanmıştı yüreğine.
Ve o, nesiller boyu tekrarlanan bu emri sorgulamadan içselleştirdi; çünkü sorgulamayı, ihanete eşdeğer gördü dünyasında. Güçlü kadın olmak değil, güçlü kadın olmak zorunda kalmaktı asıl miras. O yüzden gülümsemesi bazen kalkan bazen yara bandı bazen de bastırılmış bir çığlık oldu.
En acısı da şuydu: Kendi yumuşaklığını, kırılganlığını, yorgunluğunu sevemedi. Onun zayıflığı onu yansıtan aynaya bakarken kendinde kaldı. Çünkü onları sevmek, o koca yükü yere bırakmak demekti..
Oysa yükü bırakmak, güçsüzlük değil, belki de asıl cesaretti…
Şimdi ona kalan mirası reddetmek için geç mi kaldı dersiniz?
“Bazı kadınlar güçlü doğmaz. Güçlü kalmak zorunda bırakılır”.
