“Sigaramı sokak lambasının sarı ışığının altında içiyorum. Gecenin varlığı tüm insanlığa bir armağan: dinlenmek ve en çok da kendini dinlemek için… Gecenin sessizliğini, esen meltemin fısıltısını, uçan kuşun kanat çırpışını, öten böceğin sesini, çöpün kenarındaki poşetlerin hışırtısını dinliyorum sadece. Kendimi dinlemiyorum; dinlersem gidemem biliyorum. Oysa zaten isteyerek de gitmiyorum. İlk defa olmuyor bu; belli ki son da olmayacak ama ben ilk defa yenildim. Yıllardır sürekli aynı şeyleri yaşatan bir döngünün içindeyim. Çok daha kötüsünü yaşadığım dönemlerin hepsinden sağ çıktım, artık çıkamıyorum. Bu sefer yenildim; tam anlamıyla bir yenilgi bu. Zihnim, kalbim, bedenim, ruhum… Hepsi enkazın altında kaldı. Bir insanın çöküşü aynı acıyı kaç kez yaşamasıyla olur, onu bilmiyorum. Benimki çok uzun yıllar aldı. Bir daha toparlanamayacağıma olan inancım mı yıktı beni, yoksa toparladıklarımın yeniden dağılması mı? İlk defa hiçbir şekilde kafamı dağıtamıyorum. Her an yanımda taşıdığım bir acı var. Senin farkında olmadığın gözyaşlarıyla yaşıyorum. Biliyorum, hayat her şeye rağmen devam edecek ama benimle değil. Ben yeryüzünde var olmaya elbette devam edeceğim. Ne kırılacağım ne üzüleceğim ne seveceğim ne de güveneceğim; insanların hayatında bir boşlukla öylece süzüleceğim. Ne gülüşüm kalacak benden geriye ne de girdiğim her ortamı etkisi altına alan o bitmek tükenmez enerjim. Belki güleceğim fazlasıyla, belki ağlayacağım sızlana sızlana ama olmayacak; ben artık bahane dolu o kapıdan içeri bir daha girmeyeceğim. Düştüğüm yerden kalkamayacağım belki, ama düştüğüm yeri sevmeye çalışacağım. Mutlu olmayacağım belki ama mutsuz da olmayacağım. Çünkü benim yangınımın ateşiyle sigaranı yaktın sen!
Elveda.”
Mektubunu tekrar gözden geçirip yastığın üzerine koydu. Nilgün Marmara’nın o sözlerini fısıldadı: “Yabancıların en yakınıydın sen…” Bir daha geri dönmemek üzere sessizce çıktı evden. Karşı parktaki sokak lambasının altına oturdu. Başını gökyüzüne kaldırdı. Ayın yanında sadece bir yıldız vardı. Birkaç gözyaşı döktü son olmasını dileyerek. Paketten bir sigara alıp yaktı. Son kez evine baktı. Yılların emeğini, acılarını, mutluluklarını, hayallerini, yok olan umudunu yanına alıp evinin karşısında sadece bir sigara içimlik daha kaldı.
