Perihan, telaş içinde veterineri aradı. Cilvenaz iki gündür mamasını yemiyor, suyunu bile az içiyordu. Veteriner bir saat sonrası için randevu verdi. Gözleri yaşlı, Cilvenaz’a bakıyor; başının ortasından öpüyor, kokluyordu. Sanki ona veda ediyormuş gibi hıçkırıklarla ağlıyordu. Perihan, Haluk’u terk ettiğinden beri sadece kedisi Cilvenaz’a tutunmuştu. O, Perihan için yol arkadaşı, hayata tutunma çabası, hatta olmayan evladının yerine koyduğu biricik kızıydı. Onunla uyur, onunla gezer, onunla konuşur, onunla yemek yer, onunla dertleşirdi. Haluk’un hayatından çıkması Perihan’ı derin bir boşluğa sürüklememişti. Aksine oldukça rahatlamıştı. “Bu adama bunca sene nasıl katlandım ben” diye tiksinti bile duymuştu. Ama içinde biriken, yıllarca bastırılmış duyguların bünyesinde yarattığı bazı belirtiler olmuştu. Anksiyeteleri ve panik atakları başlamış, artık ufak şeylere dahi büyük tepkiler veriyordu. Yıllarca başkalarının çizdiği sınırlarda yürümüş zihni ve ruhu kendi sınırlarını çizmeye yabancıydı. Kendi sınırlarını çizmeyi öğrenmek yerine sınırını aşacak kimseyle görüşmemeyi seçmiş, bir kez münzeviliğin tadını alınca da sadece kedisi Cilvenaz’la hayatını idame etmeye başlamıştı. Şimdi tek korkusu onu kaybederse nasıl yaşayacağıydı. Perihan’ın artık büyümesi gerekiyordu. Büyümek dediğimiz şey, belki de insanın acılarını saklamakta ustalaşmasını öğrenmekten başka bir şey değildi. Perihan’ın ve birçoğumuzun da en büyük yanılgısı “Kendisini hayatta tutan şeyin yalnızca bir başkasının varlığı olduğuna inanmasıydı”.
Bir saat sonra Cilvenaz muayene odasına girmiş, Perihan gözyaşları içinde bekleme koltuğunda hayat arkadaşını bekliyordu. Aklından bin türlü senaryo geçirmiş, hatta acaba yeni bir kedi onun yerini doldurur mu diye bile düşünmüştü. Hayatının dönüm noktası olacağı bir gündü. O kadar çok yalnızlıktan korkmuştu ki bundan sonra hayatta var olma çabasının ne olacağını düşünüyordu. Cilvenaz’ın hastalığı, oturduğu koltukta geçirdiği bu süre Perihan’a düşünme, hatta ilk defa hayatını sorgulama imkânı sunmuştu. İnsanlarla yaşadığı hiçbir sorunu bu kediyle yaşamıyordu. Kedisi ona karışmıyor, sınır çizmiyor, kusur bulmuyor, hesap sormuyor ve onunla kavga etmiyordu. Perihan’ın bağlandığı şey aslında kedi değil, insansız yaşam alanının kurduğu konfordu. Hatta Cilvenaz o kadar uslu bir kediydi ki başka bir kedi sahiplense onun yaramazlıklarına bile tahammül edemeyeceğini biliyordu. Bir şey yapması gerektiğini, kendini bu konfor alanından çıkarmadan ama tekrar sıkıntıya da sokmadan bu durumuna bir çare bulması gerektiğini fark etti. Herkesin hayatında olduğu gibi Perihan’ın hayatında da “Sebeplere, sebepler sebep oluyordu”.
Veteriner kucağında Cilvenaz’la odadan çıkmış Perihan’ın yanına gelip herhangi bir sıkıntısı olmadığını, yine de gelmişken iç-dış parazit aşılarını yaptıklarını, kedilerin bazı dönemlerde genel olarak da mevsim geçişlerinde beslenme düzenlerinin değişebileceğini söylüyordu. Perihan gözyaşlarını silip kızını kucağına aldı. Yüzü yeniden gülüyordu. Ödemesini yapıp bolca teşekkür ettikten sonra eve döndüler. Perihan bir hafta boyunca sürekli yeni kedi mamaları aldı. Cilvenaz hangisini daha çok yiyor, hangisini beğenmiyor takip etti. En çok yediği mama da karar kılıp yeni mamasını belirledi. Bazı geceler uykusundan uyanıp Cilvenaz ne kadar mama yemiş diye kontrol edip, ısınan suyunu değiştiriyordu. Perihan artık başkalarının çizdiği sınırda yaşamıyor ama Cilvenaz’a sınır çiziyordu.
Bu son geçirdiği atak Perihan’ın aklını başına getirmiş, artık hayatını hiçbir varlığın üzerine inşa etmeyip, sınırlarını koruyarak yeni bir hayat yaşamak istiyordu. Kimseyle iletişim kurmadığı için en azından bir psikologtan destek almaya karar vermişti. Kendi eksikliğini görebilmesi onun için büyük bir nimetti. Kendinin farkında olmak, kusurlarını, eksikliklerini, iyilerini ve kötülerini görebilmek kendini bilen insanlarda bulunan bir değerdi. O artık bağlandığı ve bırakamadığı her şeyin bir gün hayatından çıkabileceğini anlamıştı. Cilvenaz da. Haluk’ta. Başka bir kedi veya başka bir aşkta… her şey bir gün bitecek, herkes bir gün gidecekti. Kendiyle yaşamaya alışamayan insan kimseyle yaşayamazdı. Kendini sevmek, sınırlarını belirlemek, hiç kimseye sınırlarımızı çiğnetmemek bir özsaygıdır. Herkes bir gün gider, her şey bir gün biter. İnsana kalan kendisidir.
İki ay boyunca sekiz seans psikolog tedavisi almıştı. Artık kedisini sevdiği kadar kendisini de seviyordu. Bu değişimi seanslara bağlasa da kendini değiştirmek istemeyen kimsede tedavi de sonuç vermezdi elbette. Perihan gördü, buldu, istedi ve değişti.
Perihan ve Perihan gibi olan herkese değişimin güzelliğinde güzel bir hayat dilerim.
Cilvenaz’a ve Cilvenaz gibi olan bütün kedilere de, böylesine sevilmenin tadını çıkarmalarını tavsiye ederim.
