Eksilerek Tamamlanmak

İstanbul’un o kendine has, gri ve nemli soğuğunun insanı geçmişe sığınmaya zorladığı günlerden biriydi. Vefa’nın dar sokaklarında, havada asılı kalan kavrulmuş leblebi kokusunu takip ederek o meşhur dükkânın önüne geldim. Ancak o gün niyetim, sadece bir bardak boza içip ısınmak değildi. Tam kapının önünde, o eşsiz eşiğin üzerinde durdum ve bakışlarımı ayaklarımın altındaki o mağrur mermere indirdim.

​Hayret verici bir sükûnetle izledim onu. Bir taşın, bunca yılın yükünü nasıl böylesine bir zarafetle kabullendiğini düşündüm. Ortası, binlerce insanın adımıyla derin bir kavis çizmiş; adeta bir avuç gibi içeriye doğru bükülmüştü. O an anladım ki; karşımda duran şey sadece aşınmış bir mermer parçası değil, bir teslimiyetin anatomisiydi. Kendi içime döndüm sonra. Yirmili yaşlarımın başındaki o keskin, ödünsüz ve mağrur köşelerimi hatırladım. Hayata karşı ne kadar dik ne kadar “yontulmamış” bir kaya gibi durduğumu… Tıpkı bu mermerin ilk günü gibiydim; serttim, köşeliydim ve dünyayı kendi doğrumun keskinliğiyle tartıyordum. Zamanın, olayların ve insanların beni eksiltebileceğine dair en ufak bir korku dahi taşımıyordum. Oysa şimdi, o mermerdeki çukurun kenarında dururken hayatın beni nasıl yavaş yavaş yonttuğunu daha net görüyordum. Yaşadığım her hüzün, kaybettiğim her dost, hayal kırıklıklarım ve o büyük yenilgilerim; meğer her biri ruhumun o kaba köşelerine inen birer çekiç darbesiymiş. Başlarda canımı yakan o “eksilme” hissi, aslında beni ben yapan asıl süreçmiş. Tıpkı bu taş gibi; ben de eksilerek şekil almışım. Fark ettim ki, insan da mermer gibi yaşadıkça yumuşuyor. Sert olanın kolay kırıldığı, sadece esneyen ve hayatın akışına uyum sağlayanların ayakta kaldığı o kadim gerçeği hissettim. Bu taş, üzerine basanların ağırlığını reddetmemiş; aksine o ağırlığı bir kimliğe dönüştürmüş. Bir işçinin yorgunluğu, bir çocuğun heyecanı, bir âşığın sabırsızlığı… Hepsi bu kavisin içinde saklı.

​Peki ya benim ruhumdaki o derin kavisler? Onlar da şahitlik ettiğim hayatların, paylaştığım acıların ve sevdiğim insanların izi değil miydi? Eğer o sert, geçit vermez halimde kalsaydım hayatın bu hoyrat kalabalığını içimde taşıyabilir miydim? Sanmıyorum. İnsan, üzerine basılıp geçildikçe değil; hayatın yükünü omuzladıkça ve o yükün altında kendi “kavisini” oluşturdukça tamamlanıyormuş. Dükkâna adımımı atarken o çukura bilerek bastım. Ayağımın altındaki o boşluk, bana dünyadaki en güvenli yeri sundu. O an mermer bana fısıldıyor gibiydi: “Korkma,” diyordu, “Eksilmekten, zımparalanmaktan ve o eski sertliğini kaybetmekten korkma. Seni sıradan bir taş olmaktan çıkarıp bir ‘hatıra’ haline getiren şey, hayatın sende bıraktığı bu izlerdir.”

​Boza bardağını elime alıp tarçının kokusunu içime çektiğimde ruhumun o aşınmış yerlerine bir selam gönderdim. Artık biliyordum; bizler ancak hayatın bizi yontmasına izin verdiğimiz kadar “insan” olabiliyorduk. Ve her birimiz, ömrümüzün sonunda kendi eşiğimizde bıraktığımız o derin kavis kadar hatırlanacaktık.