Karanlık Tarafınızı Yeni Bir Başlangıç İçin Kullanın!

“Perfer et obdura, dolor hic tibi proderit olim. (Sabırlı ve dayanıklı olun; bir gün bu acı sizin için yararlı olacaktır.) ”- ―Publius Ovidius Naso

“Acı” bir çeşit sancı; ölüm, yangın, deprem vb. olayların kişide bıraktığı teessür…

İnsanın varlığı ve vicdanı, sevdiklerinin kaybıyla sarsılıyor, birbiri ardına en yakınlarını sınıyor ve her gidişinde kırılıyor umutlar. Anne, baba, kardeş, evlat vb. kayıplar… Yaşanan tüm bu kayıplar, insana hayata katlanmayı öğretir. İnsan bu katlanmayla acılarıyla yüzleşir. Bu yüzleşme ne okulda ne de birinin anlatmasıyla öğrenilen bir gerçektir.

Acı bizlerin karanlık yüzüdür ve bize hala geçmiş bir evrede, bir yolda sıkışıp kaldığımızı hatırlatır. Acı ile insan içindeki her şeyi çok yavaş ve korkunç şekilde öldürür. Acı ile yaşayan insan için hayat, ne böyle geçmekte ne de adil bir şekilde yaşanmaktadır. Bu acı insana ölümcül sessiz bir gerilim filmi ortaya çıkarır.

Acılı insan kötümser ya da depresyonda değil. O sadece kalbini inciten şey için bir sonraki hayatta bir sonraki buluşmayı beklemekten başka bir çarenin olmadığından emindir. Yani insan, acılarını kabul etmeye razı değildir ama yoluna devam eder. Bazen bu yolun kenarında durup yüzlerine yansıyan tanıdıklarımızı bulmak için yoldan geçen herkese bakarız.  Kimisi dost kimisi kaderin onu sevmesine rağmen bizi bir araya getirmek istemediği bir yüz olur kimisi ise kendisi ile olan savaşları kaybeden, bazen de gün batımında kollarımızdan solup gidenin yüzünü yansıtır.

Bazıları bizi gerçekten seven ve bizi onlar için yürekten isteyenlerdir. Kimisi yeryüzünün çiçekleridir kimisi esinti kokusudur kimisi hayal kırıklığına uğrattığımız kimisi bize tutunan ya da bizi terk edenlerdir. Bu belki de darda ya da rahatlıkta yanımızda olan, ilim izzeti bilen veya bizim ilmimizi onun için tasavvur eden olur. Peki, bu yüzler nasıl oldu da bizim bir parçamız oldu?

Büyüdük ve içimizdeki çok şey değişti. Konuşmamız, hareketlerimiz, suskunluğumuz, hiçbir şey eskisi gibi değil artık. Olmayan sonsuz mutluluklar ve acılar; her şey nasıl değişti?

Saflık dönemlerimizi geçtik ve artık bedenlerimizde, ruhumuzda derin kalıcı yaralara bu yolda sahip olundu.  Ve sonunda her şeyin nasıl değiştiğini hatırladık. Bu hatırlama neşemizi ve acımızı ucuz bir gülümsemeyle özetledi.

“Karanlık sözler yazıyorum hayatım hakkında öyle yoruldum ki yoruldum dünyayı tanımaktan saçlarım çok yoruldu gençlik uykularımda acılar çekebilecek yaşa geldiğim zamancıyla uğraşacak yerlerimi yok ettim. Ve şimdi birçok sayfasını atlayarak bitirdiğim kitabın başından başlayabilirim.” -Kanla Kirlenmiş Evrak-İsmet Özel

Belki daha iyiye değişmedik ama hayatta kalmaya ve yolu tamamlamaya çalışıyoruz. Kendimizi aştık, olgunlaştık her birimiz yolculuğumuzu yeni başlangıçlarla tamamlayalım. Geçmişinizi affedin, karanlık tarafınızı yeni bir başlangıç ​​için kullanın!