Zorlu, Kavga, Sevmek…

“En zor kavga kendinle olan kavgadır derler” ve haklılar… Bizi ne düşmanlar yenebildi ne de dedikoducular yakalayabildi. Ama biz sadece sevmeye boyun eğdik.

Ay odaklı takvim tarihinde iki yıl ayrılıktan geçmiş ama gönül tarihinde iki saate eşittir bu. Birçok kişi hiçbir şeyi kıskanmıyor. Kalbinin içine baksa, gördüklerinin korkusundan kaçıp tek başına ağlardı.

Bu hayatın kurallarını biliyoruz ama yorulursak ya da arzumuzu yitirirsek ve kalbimiz hiç aynı olmasa…

Elimizde kalp gezer durur ve bizi birbirimize bağlayacak okçumuzu deli gibi arar ve sonunda buluruz. Pusulada aradığımız yön kuzeydir ama pusula kuzeyi değil güneye işaret edebilir… Güçlü yönlerinizi ararsınız ve zayıflıklarınızın bir parçası olarak bulursunuz kendinizi. İçte olup biteni kalbin sahibinden başka kimse anlamaz, bu da sevmenin gizemi olur.

Zıt olan her olay yaşantımızda var. Sevilen kimse sevilen değildir. Ne arkadaşlar ne de ailemiz içimizde neler yaşadığını bilebilir. Herkes payını ister ama kimse senin zayıflığından pay istemez. Herkes desteklemeni istiyor ama sana destek yok. “Hepimiz zalim bir meleğin eline düşmüş gibi hırpalanıyoruz” (Ahmet Hamdi Tanpınar)

Kelimeleri dile getirmeye hatta yazmaya gerek kalmadığında orada kalbinizin derinliğinde hissettiğiniz sevmenin hazzı olacaktır.  İnsanın sevmek dışında aradığı başka bir şeyi yoktur.  Onun peşinde olduğunda kendisini bulacaktır ve sonra en büyük ödülle ödüllendirilecektir.

İnsanlar size karşı bencil ve hoyrat olabilirler, olsun… Siz sevmeye başladığınızda içinizdeki ışığı yakmış, rollerini, sevgililerinin, dostlarınızın filmi seyretmeyi koyulmuş büyük yolculuğa başlamış olacaksınız. Zaman sizi sevmeye götürüyor: Bu sefer hüzün yok, Rabbin kaderine itiraz yok, tek bu sefer sadece şükür duygulara ve yanınızda olan herkese, harika çocukluk arkadaşlarınıza, can komşulara, vefalı dostlara, sizi sevenler ve destekçiler, hayal kırıklığına uğratmayan herkese teşekkürler.

Sevdikleriniz, dostlarınız aileniz eksik olmasın.