Zerre

Yazar Hakkında: Pencere Dergi Arşiv

Unutuluşun Çöplüğü

Gözlerinde bir yabancı vardı şimdi. Kırk beş yıl boyunca her gün baktığı,...
Devamını Oku

Son günlerde kendime sık sık şu soruları soruyorum. “Kim okuyor şiir? Kim okuyor şiirimi? Hangi şair abiler hangi acemi şairleri, hangi sevdiklerim hangi şairleri okuyor?”..

Esnaflık yaptığım küçük bir dükkânım var benim. Orada, masanın bir kenarında sergiye çıkıyor kitaplarım. O küçücük alanda kitaplarımla okurum arası kurulan iletişim o uçsuz bucaksız, ruhsuz, kitap kokusuz internet dükkânlarından daha çok katkı sağlıyor bana. Çünkü okur, şiiri raflarda görmek istiyor. Çünkü kitapçıların raflarında şiir yok. Bu, sadece benim değil, tüm şairlerin problemi. Bu, sadece şairlerin değil, şiiri meta olarak gören yayınevleri ve kitapçıların da sorunu. Bu, sadece yayınevleri ve kitapçıların değil, şiiri talep etmeyen toplumun da problemi. Bu, sadece şiiri talep etmeyen toplumun değil, sadece kendi şiirinden başka şiir okumayan usta ve çırak şairlerin de problemi… Birbiriyle bağlantılı içi burkan bu problemler dizisi bir kara deliğe dönerek sürüp gider ama ben farkındayım, şiir okuyan birileri var hâlâ. Nereden mi biliyorum bunu? O küçücük dükkânımın içinde kitaplarıma elleri değen, açıp okuyan, sımsıcak tebessümleriyle beni tebrik edip kitaplarımı alan-almayan değerli gözlerden. Onlar arasında 15–20 yaş grubunda olan gençler de var. Kitaplarımı görüp geçici bir hevesle ya da bir yazarla tanışmanın sevinciyle almıyorlar sadece, okuyorlar da. Tekrar gelip benimle fikirlerini, kimi şiirlerin onlara hissettirdiklerini paylaşıyorlar. Onların o bakışları bana gelecek için daha neler neler söylüyor bir ben bilirim. Bir de benzer duyguları yaşayan başka şairler bilir elbet… Belki o parlayan gözler için geleceğin şiirini yazıyoruz o şairlerle, eminim buna.

Bugün artık şiir adına kendime sorduğum sorulara cevaben içtenlikle şöyle diyebiliyorum: Şiirimin konumlandığı yerden eminim, şiirimi gelecek için hazırlıyor, geleceğe yazıyorum. Neden mi gelecek? Gitgide yok olan insanlığın insancıl değerleri o parıldayan gençlerle birlikte hatırlansın diye. Yüreğimin bir sofası gökyüzü bahçesine açılır. Oraya, onlarla tohumunu kırıp bir büyük güçle geleceğe uzanan, o sessiz, o sabırlı zerreye selam olsun.

1
1
Bu içeriğin etiketleri
, ,
Yazar Hakkında: Pencere Dergi Arşiv

Unutuluşun Çöplüğü

Gözlerinde bir yabancı vardı şimdi. Kırk beş yıl boyunca her gün baktığı,...
Devamını Oku

1 Comment

  • Sevgili Cemil Er,

    Ya yok olursa şiir?
    Bizden sonra?

    Kalemine, yüreğine sağlık…

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir