Aşkla Mülzemdir Hayat

Varız sevdikçe biz
Varız, sevdikçe var olanız
Ne ise katlanır
Yine de severiz biz!

Sevebilmekle başladı her şey! Sevmeyi bilmekle çıkıldı bu uzun, meşakkatli yola. Bilmeyen ziyandaydı belli ki. Tatmayan müflisti engin, uçsuz bucaksız ve bize sonsuz gelen bu zaman denizinde haybeye kürek çeken bir yaşam mahkumu gibi, zindanda. Çektikçe nasırlı ellerimize zincirli küreklerimizi; yüzümüzde geriye kalan vaktimizi hırpalayan, kısaltan ve sevemedikçe sahip olduğumuz her şeyi törpüleyen bir mahkum silüeti.

Yaşamın nüvesi sevebilmekti belli ki. Sevmek ile başlamıştı her şey zamanın başlangıcından önce. İlerledi, yol aldı, dallandı budaklandı bir gül ağacı gibi sonra. Koynunda öbek öbek, renk renk kokularla, kökü namütenahi bir yerde olan bir gül ağacı. Damarlarımızda akan kan misali her bir yapı taşımıza işledi ve aşk ile döndü atomlarımız dahi, yörüngesinde akıp giden gezegenler gibi.
İçimizdeydi aşk işte!
Ve ikrârı mülzemdi…

Bin yıldır şemsine hasret pervaneler de sevdi, Mavi ve Beyaz Nil’ler gibi kavuşup sıfatlarından geçip devleşen yalnız nehirler de. Tensel olanlar da bahsetti varlığından sayfa sayfa, cilt cilt; ilahiler de. Hem özneden ve nesneden de arî değil miydi ki sevmek?

Özne de birdi, nesne de.
Yüklem de birdi, tümleç de.
Düzenli bir cümle gibi yaşayan biz aşıkların lügatinde,
Konu sevmekse…

Hem şaire gerekmezdi şiir
Aşk ile aciz olmaz ise
Değmezdi kalemi kağıda
Varlığıyla biçare düşmez ise

Biz hiç yokken vardı tüm heybetiyle. Nasıl o kadar net, duru ve nasıl bu kadar tez anlayabilirdik ki çırak bile sayılmadığımız bu hayatta? İnsanlık tarihinden eskiydi nihayetinde. Bahsederken bile bu kadar çaresiz, izsiz, yordamsız; yaşarken mecnun gibiyken biz. Kelimeleri nasıl kullanabilir, onu nasıl tarifleriz üstat-ı azam olan sevmek karşısında? Acemilerin en acemisi değil miydi tarihin en güçlü komutanları, sultanları onun karşısında?
Düşün, sultanları halden hale sokandı muhatabın!
Düşün,
Ki karşısında son derece ehemmiyetsizdir varlığın.

Ey aşkın da mahbubuna maşuk sevgili
Ey aşk-ı hulûsim
Bin yıl yaktı da nar-ı firkatin
Geçmedim sevmekten seni
Güzarım mevcudiyetten
Ve rikkat-i nazarından
Ümmi…