Cellat

Yazar Hakkında: Kadiriye TÜRK

Vaveyla

 Çıplak ayaklarına batıyor dikenler. Zifiri karanlıkta nefes nefese koşuyorsun. Sen misin koşan,...
Devamını Oku

Bir düşmana bakar gibi baktı aynaya. Gözlerindeki öfke bir ırmak olsaydı eğer, sağ çıkması imkansızdı. Kendini daha fazla görmeye tahammülü yoktu. ’’Bir insanın en büyük düşmanı kendisidir.’’ sözü geldi aklına, irkildi. Sözün vücut bulmuş haliydi adeta, aynada meydan okurcasına avına kitlenmiş bir çift göz… Dalga geçiyor, oyun oynuyor, açığını kolluyordu. Mutsuzluğunu maskelemek için kullandığı makyajı karalara bürünüp inerken yanaklarından, göz bebeklerinde gördü kendini.Son nefesini iki keskin diş arasında veren bir ceylan gibi acizdi.Ölmüştü ruh. Kurban olmayı kendi kabul etmişti birilerine, bir şeylere…

Kendini ötekileştirdiği, affetmediği, sevmediği her an biraz daha katili oldu ruhunun; teslim oldu avcısına. Katil de oydu, maktul de ; av da avcı da… Kendisiyle mesafesi arttıkça, debelendi durdu daha çok sevilmek için. Oysa sevgi bir sınav , bir savaş, sevgi kazanılacak bir şey değildi. Sen sen olurdun ve sevgi kendiliğinden sana gelirdi. Ama neden hep onu teğet geçmişti ?

Hayatı hatalarla doluydu. Küçükken kız kardeşini salıncaktan düşürmüştü.Suçluydu…Annesinin en sevdiği çiçeğini kırmış, bakkala giderken ekmek parasını yolda kaybetmişti. Suçluydu…Sevgilisinin hatalarını görmezden gelmişti.Suçluydu…Kocasına gereken anlayışı göstermemiş, en sevdiği arkadaşının doğum gününü unutmuştu.Tüm parmaklar onu gösteriyordu.Suçluydu ve mutluluğu hak etmiyordu.Sönmüş bir volkan gibi olan bedeni tüm kurumuş lavlarını  dışarı atmak istedi.Hala kendiyle göz gözeydi.Lav yeniden alevlendi.Kendi içini yakarak yukarı doğru hareketlendi. İçindeki  feryat dışa vurdu .Nafile…Tüm yamaçlarında kuruyup kaldı lav.Daha çok tutundu bedenine suçluluk, mühürledi kendini…Kolunu,kanadını,tüm bedenini sarıyor dalga geçiyordu yine kendiyle.Gözlerinde sinsi, müstehzi bir bakış ‘’Suçlusun,pes et! ‘’der gibiydi.

İçindeki siyah beyaz, iyi-kötü ,karanlık-aydınlık yan yanaydı. Bu savaşı , kendiyle savaşını kaldıramıyordu artık. Başkalarına evet diyerek kendine hayır dediği her an içindeki karanlığa ekmek atmış, hayat  ona daha büyük bir tokatla vermişti cevabını.Bu böyleydi. Evrenin eli, kolu, dili yoktu.Kendine sağır olanlara bu şekilde verirdi mesajını.Ama o görmüyor,duymuyor,anlamıyordu.

Takat kalmadı bacaklarında, sandalyesine yığıldı bedeni. Biri gelsin istedi, ‘’Geçecek’’ desin…Bir başına çıkamazdı kuyudan.Atılan tüm iplere kördü gözleri.Oysa kurtarıcı da yoktu, kahraman da…Yalnızdı.Yağmura hasret bir ağaç gibi kuruydu dalları, nereden tutsan oradan kırılırdı.Yeterince iyi bir insan olamamıştı demek.Cezalandırılıyordu,bedel ödetiyordu hayat ona. Öfkesi büyüdü içinde,yine karanlıkla burun burunaydı!

İyilik neydi? Nasıl iyi bir insan olunurdu ? Kimlere iyi denirdi? Peki, mutsuz olduktan sonra iyi olmanın önemi var mıydı? Uyumak istedi , böyle anlarda en güvenilir limanına sığındı.Cenin pozisyonunda sarıldı bacaklarına.Nemli  yastığına gömdü başını , ağırlaşan nefesiyle derin bir uykuya daldı. Issız, uzun bir yol…Güneşin kavurduğu asfaltın yüzüne vuran sıcağına aldırmadan koşuyor nefes nefese.Yakalanırsa ölecek…Hayal meyal az uzakta bir ağaç…Dallarında bahar çiçekleri…Issızlığın ortasında dikilmiş bir abide…Gözleri kapalı, gölgesinde huzuru çekiyor içine.Bir nefes hissediyor yanı başında.Yine kendi ! Endişeyle donmuş suratını alıyor ellerinin arasına kendi, bu kez gözlerinde bir anne şefkati… ‘’Affet beni.’’ diyor usulca, ‘’Affet artık kendini. Kendine küs kaldığın ,yarı yolda bıraktığın her an için affet.Ben hep seninleyim, kahramanın benim.’’Kucaklaşma…Doğduğundan beri birbirine hasret iki bedenin birleşmesi…Gözlerini açıyor yatakta , hayatında ilk defa huzuru bulmuş gibi…Artık kendine sarılma zamanı…

Yazar Hakkında: Kadiriye TÜRK

Vaveyla

 Çıplak ayaklarına batıyor dikenler. Zifiri karanlıkta nefes nefese koşuyorsun. Sen misin koşan,...
Devamını Oku

6 Comments

  • Içtenliği ve anlatım dili sürükleyici. kendini sorgulamanı sağlayan, kendine ceken bir yazı. Yazarı içtenlikle tebrik ederim.

  • Sade bir dil, içten ve sürükleyici bir anlatımla herkesin kendinden bir parça bulacağı güzel bir yazı olmuş 👍Kadiriye hanım sizi çok tebrik ediyorum.Kaleminize sağlık yolunuz açık olsun 👏👏👏💐🌹

  • Kaleminize sağlik Kadriye hanım gerçekten çok sade ve içten bir yazı.. aldı götürdü beni derinlere.. devamını sabırsızlıkla bekliyorum.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir