O ne istediğini bilen bir kadındı. Kendindeki beni mi istiyordu? Emin değilim. Onun için dünyanın nasıl bir yer olduğunu hiç anlayamadım. Anladığım tek şey sevgisiydi. Kendinden nefret ettiği kadar sevebildiği için duygularımın akorlarını bildiği kadar çaldı. Annelerin en iyi çaldığı enstrüman çocuklarıdır. Ben onun ilk bestesiyim. O, beni akort etti. Sadece ses ver. Sesin annenin gamıdır. Sana kulağını çevirir, çekip kelimelerini üflerdi.
Bana dokunduğunu anladığımda, ayaklarım da dünyaya dokundu. Ayaklarımla dünyamı çalıyorum… Bazen bir parmağım eksikmiş gibi geliyor, söyleyemiyorum ona. Dokunduğunda duyulmuyorum. Onun en iyi şarkısı olduğum ellerinden belliydi…
Yere değil, boşluğa basıyorum bazen. Günlerce yürüdüğün yerleri gösterebilirken boşluğun kokusu çıkmıyor adımlarımdan. Salıncaktan düşmeyi sakladığım zamanlarda nefes aldığımı fark ettim bir gün. Durdum ve nefesimi tuttum… Bir kez daha, bir kez daha denedim. Çok acı çektim. Utandım, nefes aldığımı bilmediğimden. Anneme sarıldığımda o da nefes alıyormuş. Rahatladım.
Domatessiz bir şarkının kokusuyum ben.
Ne kadar içten, ne kadar samimi. Güçlü bir kalem. Sağ olun hep!