Nefes

Karanlıkta sürecek olan serüvenim bugün itibariyle başladı. Dışarıdaki sesleri duyuyorum. Gelmemi isteyen birileri var. Kalbim çarpmaya başladı annemin rahminde… 

Sabırsızlıkla bekleyen, bu haberi almak için yıllarca uğraşan annem. Son bir çabayla geliyorum. Belirsizliğin içinde yaşadığım anlar nihayet aydınlığa çıkacak. Neler yaşayacağımı bilmeden bir sevinç dalgası vuruyor ruhuma. Belki asırlardır bekliyor ruhum annemi… İçten içe mutlu oluyorum. Tek tesellim, beni Tanrı gibi sevecek birine sahip olma isteği. 

Doktorun tahminlerine göre henüz beş haftalık olmuşum. Ben de bilmiyorum ne zaman bu boşlukta oluştum. Ama şunu biliyorum ki; dünya denen yerküreye gelmek benim tercihim değil. Yeniliklere açığım fakat bilmediğim bir yerde olma düşüncesi yine de yabancı. İnsan var olmayı ister mi? 

Bir kadın sesi duyuyorum derinlerden. Sıcacık, yumuşacık aynı zamanda güçlü. Onun sesi olmalı… Aydınlığa gelince dokunacağım ilk temasım. Sesiyle sarmalıyor şimdiden beni. Mutluluktan ağlıyor. Ağlaması bile güzel. Yüzünü, kokusunu canlandırmaya çalışıyorum zihnimde. Bana seslenişini, dokunuşunu hayal ediyorum. Daha ne kadar var güvenli limana gitmeme. 

Zaman kavramını henüz bilmiyorum. Sanki hep yoldaydım ama bir türlü varılmamış sonsuz bir yolculuk gibi… 

Büyüdüm. Ellerim uzuyor, parmaklarım açılıyor. Ayaklarım sığmaz oluyor denizime. Buraya alıştım. İçimde koca bir sevgi, tüm bedenim oluştu artık. Boğuk seslerin kaynağına ulaşma isteğiyle çırpınıyorum. Annem beni taşımakta zorlanıyor. Daha çok uyuyor artık; gece mi gündüz mü ayırt edemiyorum. İçindeki korkuyu hissetmeye başladım. Çok yakında veda edeceğim bu karanlığa. Umudum kucaklıyor beni. Bir ses beni çağırıyor! 

Çok sallanıyor burası. Belki de endişelerim deprem oluyor. Şimdi bir tünele doğru kayıyorum. Ufak bir ışık büyüyor çığlıklar eşliğinde. Bu ses annemin sesi! Bütün duygularım çılgına döndü. Kalplerimiz hızlı bir ritmin içinde birleşti. Gözlerim ışığa karşı körleşiyor. Sesler çoğaldıkça nefesim kesiliyor. 

Boğuluyorum. Yaşam başlayacak orada biliyorum. Koca bir çığlık patlatıyorum.

Hava ciğerlerime doldukça acı hissi ile büyüyor nefesim. Üşüyorum. Annemin ağlayan sesine sarılıyorum. Güven içinde çarpmaya başlıyor kalbimiz. Beklediğimiz an gerçekleşiyor sonunda. Sonsuza kadar var olmak istediğim kadına açıyorum gözlerimi… “Merhaba” demek istiyorum henüz konuşamayan dilimle. 

Bir damla yaş süzülüyor gözlerimden. Geldim artık buradayım diyorum ruhumun yaratıcısına…