Her şeyin bir anlamı mı vardı? Ya da bir şeyin anlamı mı vardı?
İnsanoğlu kendini bildiği, tanıdığı andan itibaren farkında olsa da olmasa da bu sorunun peşine düştü. Çoğu yolu yarıda terk etti. Azı yolda yürüyor. Hem de menzili belli olmayan bir yolda. Varlığın sebebi nedir? Yaşamanın anlamı nedir? Bir felsefe sorusundan ibaret olsa da felsefe durağında meskûn olmayanların da sorularını anlamlandıran bir anlam bütünü…
Nice filozof bunu sorgulamış ve bazı sonuca ulaşmıştır. Ama nihai cevap değil bunlar; zira nihai cevap olsa kimse artık bu soruları sormaz. Nice insan tanıdım; artık anlam yüklemiyorlar yaşamaya. Bu insanlar, mutlu kesimi temsil ederler. Nice insan tanıdım; yaşamanın anlamını teolojik gerekçelere bağlıyorlar. Bu insanlar da mutlu kesimdeler. Bazı insanlar tanıdım; anlamı, tamamen olabildiğince yaşamaktan ibaret sayarlar. Yaşamaktan haz duymaya gayret ederler. Bu kesim de mutlu sınıfın haylaz çocuklarıdır. Fakat bazıları da var ki cevap bulamayacaklarını bilseler de bu uğurda kafaları allak bullaktır. Denizden bardak bardak su alıp denizi boşaltmaya çalışırlar.
Yaşamayı anlamlandırmak ya da anlamlandırmaya çalışmak… Gerekli bir eylem midir? Herkesin sonunun ölüm olduğu düşüncesi insana sınır koyuyor. Ya bazılarının düşüncesine göre ölüm, bir başlangıçsa? Yaşamak, döngünün bir parçasıysa? Ya da çok ileriki yüzyıllarda ölümün çaresi bulunursa?… Kim haklı, kim haksız çıkacak?
Yaşamayı anlamlandırma çabası, anlamsız bir çaba mıdır?
Madem cevabı nihai değil; o zaman yaşamanın anlamı, insanın kendine çizdiği sınırdan öte bir şey değildir. “Sınır” deyince olumsuz bir tablo düşünülmesin. İnsanın var olma gölgesidir bu. Zira insan, anlam yüklediği faktörler için yaşar. Ama önemli olan sınırların insani, mantıklı ve derin olmasıdır.
Yaşamak zaten sınırlarda yaşamaktır. Madem istediği şeyleri, istediği anda yapmakta özgür değil neden ve nasıl tatmalı bu duyguyu? Bunun cevabı insanın içi, yaşama biçimi ve düşleriyle şekillenecektir.
