Yetimhane

Elizan küçüklüğünden bu yana anne baba sevgisinden eksik kalarak büyümüş bir kızdı.

Güçlü görünüyordu, kimseye ihtiyacı yokmuş gibi. Öyleydi de… Her işini kendi hallediyor, zorlansa bile belli etmiyordu. Ama bu yorgunluğu geceleri sesinin titreyişinde daha çok ortaya çıkıyordu. Çünkü daha bir yaşındayken yetimhane kapılarına bırakılmıştı.

Kapının önünde bırakılan sadece küçük bir beden değildi; henüz anlam veremediği bir terk ediliş, ileride kalbinde sönmeyecek bir ateşti. Yetimhane duvarları onu soğuktan korumuştu belki ama içindeki üşümeyi hiçbir battaniye ısıtamamıştı.

Yıllar geçti. Elizan artık küçük bir kız değildi. Yetimhane görevlileri çocukları hazırladıklarında birilerinin geleceğini zamanla öğrenmişti. Ama o, yaşananların hiçbirine alışmadı, alışamadı. Beklemek onun için umut değil, hayal kırıklığından ibaretti.

Bu yüzden büyüdükçe şunu öğrendi: İnsan doğduğu andan itibaren bazı eksikliklerle birlikte büyür. Bu bazen bir oyuncaktır, bazen içten bir sarılış… Elizan’ın eksikliği ise adı konulamayan bir boşluktu. Ne zaman kalabalık bir aile görse içinde bir şey sızlar, gözleri dolar, nefes almakta güçlük çekerdi; ama bunu kimseye belli etmezdi. Sevgiye en çok ihtiyacı olduğu zamanlarda üzüntüsünü saklamayı çok iyi öğrenmişti.

Çünkü hayat, ona eksikliği zayıflık gibi öğretmişti. Oysa eksik yanı, onun en derin kalp sızısı olduğu kadar en büyük öğretmeniydi de.

Hasret kaldığı her şey, başkalarının sıkıntılarını erken fark edip onlara el uzatmasını sağladı. Birinin gözü dolduğunda ilk o anladı. Birinin sesi titrediğinde ilk o hissetti. İçindeki boşluk, başkalarına umut olmayı öğretmişti ona.

Geceleri başını yastığa koyduğunda şu soruyu sorardı:

“Bir insan eksik doğup büyüdüyse tam olmayı hak edebilir mi?”

Gün geçtikçe şunu anladı: Tamlık, eksilmemek değil, o eksikle birlikte bütün kalabilmekti. Anne baba sevgisinden mahrum kalmıştı belki ama sevgisiz değildi. Şefkat dolu, sevgisini göstermeyi bilen biriydi, en çok da kedilere…

Elizan, tüm bu yaşananlara rağmen eksik yanının bir başkasının gelişiyle değil, o duyguyla barıştığında tamamlanmaya başladığını fark etti.